-برخورد با اهل ذمه-امام علي(ع) و اهل‏ذمه-

ديدگاه امام علي(ع) در برخورد با اهل ذمه چيست؟

هنگامي كه به امام اميرمؤمنان علي(ع) خبر دادند كه غارتگران سپاه معاويه به شهر مرزي«انبار» ريخته و نمايندة آن حضرت، «حسّان بن حسان» را كشته و اموال مسلمانان و غير مسلمانان را غارت كرده‏اند، مردم را به جهاد دعوت فرمود و خطبة معروف جهاد را خواند و در اثناء اين خطبه چنين بيان كرد: «به من خبر داده‏اند كه بعضي از مردان آنها به خانة زن مسلمان و زن غير مسلماني كه معاهد بوده (و بايد جان و مال و ناموسش در پناه اسلام محفوظ بماند) وارد شده و خلخال و دستبند و گردنبند و گوشواره‏هاي آنها را از تنشان بيرون آورده، در حالي كه هيچ وسيله‏اي براي دفاع از خود، جز گريه و التماس كردن نداشته‎اند ... اگر به خاطر اين حادثة دردناك، مسلماني از روي تأسف دق كند و بميرد ملامت نخواهد شد، بلكه از نظر من شايسته و سزاوار است».
در اينجا امام(ع)، زنان معاهد غير مسلمان را همطراز زنان مسلمان، در لزوم دفاع از آنها قرار داده و از غارت اموال آنان، آن چنان ناراحت شده كه مي‏فرمايد: «اگر كسي اين خبر را بشنود و از اندوه و غصّه بميرد، جاي سرزنش ندارد!».
تعبيري از اين گوياتر دربارة دفاع از حيثيّت اهل ذمّه و جان و مال و ناموس آنها پيدا نمي‏شود.
پيام قرآن ج 10، حضرت آيت الله مكارم شيرازي و ساير همكاران (لوح فشرده پرسمان، اداره مشاوره نهاد رهبري، كد: 6503/400002)