تعارض استقبال مردم از مسئولان نظام با نکوهش عمل استقبال کنندگان توسط امام علی

گفته مي شود اميرالمؤمنين مردمي را که به استقبال او مي آمدند و دنبال مرکب او حرکت مي کردند مورد شماتت قرار مي داد که اين کار را نکنيد.رابطه این برخورد با استقبال و دستبوسی مردم از مسئولان چگونه است؟

به صورت کلي درباره مسافرت مقام‏هاي كشوري به نقاط مختلف و استقبال‏هايي كه از آنان صورت مي‏گيرد، ديدگاه‏هاي مختلفي وجود دارد ؛ از يك نظر، اين مراسم خود، نوعي تبليغات و موجب استحكام مسائل سياسي كشور و پيوندهاي اجتماعي است و حتي در برخي موارد، تعظيم شعائر محسوب مي‏گردد. البته اگر اين گونه مراسم، به بهره‏برداري‏هاي فردي و يا جناحي منجر گردد، يا حيف و ميل اموال دولتي را در پي داشته باشد، به ضرر كشور خواهد بود. همچنين اگر به تحقير مردم و يا برداشت‏هاي سوء ديگر منجر گردد، كار خدا پسندانه‏اي نيست. گفتني است هرگونه استقبالي، از نظر اسلام و سيرة پيشوايان دين، مذموم نيست. آنچه كه در مورد دهقانان شهر انبار و دويدن آنها مقابل حضرت علي(ع) صورت گرفت، نيازمند قدري تأمل است؛ چرا كه آنان با پاي برهنه و به شكلي ذليلانه در مقابل حضرت مي‏دويدند و كارهايي را كه در برابر حكمرانان قبلي انجام مي‏دادند، در برابر آن حضرت تكرار مي‏كردند. اما پيامبر اكرم(ص) به‏هنگام ورود به مدينه و استقبال مردم مدينه از آن حضرت، اين كار را مذمّت نكردند؛ چرا كه استقبال مردم از آن حضرت، از سر عادت آنان در برابر شاهان و حكمرانان سرچشمه نگرفته بود؛ بلكه از محبت و شوق آنان از ورود رسول خدا و زيارت آن حضرت بود. بنابر اين ، بايد ماهيت هر واقعه و حادثه‏اي را بررسي و سپس درباره آن، اظهار نظر كرد و به صرف تشابهِ دو واقعه و حادثه، حكم يكي را بر ديگري نبايد قياس نمود. البته اگر روزي استقبالي از جنبه‏هاي ارزشي خالي باشد و صرفاً به مراسمي بي‏روح و بي‏هدف تبديل گردد، ما نيز با شما هم آواييم كه چنان مراسمي فاقد ارزش و جهت صحيح است. جالب اينجا است كه خود حضرت رضا(ع) به هنگام ورود به ايران، مورد استقبال شديد قرار گرفت و مثلاً در نيشابور، صدها هزار نفر از آن حضرت استقبال كردند؛ ليكن نه تنها آن حضرت با اين كار مخالفت نكرد كه از آن تجمّع با شكوه در جهت هدايت و ارشاد آنان بهترين بهره‏ها را برد. خلاصه سخن آنکه اگر مسئولان يا هر کس ديگر, اين استقبال را شخصي تلقي كنند و يا نحوه استقبال طوري باشد که به جاي ابراز علاقه و ارادت به ساير مسئولين نظام و ... بيان دلبستگي آنان به نظام جمهوري اسلامي, حاکي از ذلت و خواري مردم باشد, کاري ناروا است.
همچنين درباره دست بوسيدن گفتني است :
اولاً) سراسر تاريخ شيعه كتب و احاديث فقهى، سيره ائمه (ع) و بزرگان دينى پر است از احترام به مقام ولايت، تعظيم علماء دين و شعائر اسلامى منتهى آنچه كه مهم است نوع نگاه به اين قبيل مسائل مى‏باشد بله اگر خداى نخواسته كسى به قصد چاپلوسى و تملق و يا به هدف و پست و مقام و رسيدن به آمال و آرزوهاى دنيوى اين قبيل اعمال را انجام دهد شديداً در اسلام مردود شمرده شده و مورد سرزنش قرار گرفته اما اگر هدف فقط رضاى خدا و نشان دادن كمال ارادت و اخلاص براى جايگاه رفيع مقام ولايت و رهبرى جامعه اسلامى (كه منصوب از طرف امام زمان (عج) و نائب عام ايشان مى‏باشند) و مقام علم و دانش و... كه در شخص خاص متبلور شده است باشد عملى بسيار پسنديده و قابل تمجيد مى‏باشد. ثانياً) از نظر تاريخى هم از روايات زيادى استفاده مى‏شود كه در زمان رسول خدا (ص) و ائمه هم اين كار انجام مى‏شده است مثلاً عن ابى عبدالله(ع) قال: «لا يقبل رأس احد و لا يداه الا رسول الله او من اريد به رسول الله (ص)» يعنى سر و دست كسى را نبايد بوسيد به جز رسول خدا(ص) يا كسى كه با بوسيدن سر ودست او مقصود رسول خدا (ص) باشد (فرزندان رسول خدا يا علما و پيشوايان دينى) (بحار الانوار ج 73 ص 307). در زمان انقلاب هم به كرات تنها از مردم عادى بلكه از علماء بزرگ اين عمل نسبت به حضرت امام و مقام معظم رهبرى و ساير علماء ديگر سرزده است. مانند پا برهنه رفتن آيت الله حسن زاده آملى عارف و عالم و دانشمند عالى مقام و فيلسوف بر جسته به استقبال مقام معظم رهبرى و نامه‏اى پر معنا و سرشار از ارادت در وصف ايشان و بوسيدن دست آيت الله جوادى آملى توسط آيت الله مصباح يزدى در تمجيد از مقام استاد و... خلاصه مهم اينست كه انگيزه و هدف فقط براى رضاى خدا و تکريم و بزرگداشت الگوهاي راستين الهي باشد.
(لوح فشرده پرسمان، اداره مشاوره نهاد رهبري، كد: 8/100120823)