-مشروعيت ولايت فقيه-

مشروعيت ولايت فقيه به چه معنا است؟

«مشروعيت» داراى معانى متعددى است. در اصطلاح رايج منظور از مشروعيت(Legitimacy) اين است كه براساس چه ملاك و با اتكا به چه منبع يا منابعى، اِعمال قدرت و حاكميت توجيه مى‏شود. به عبارت ديگر مشروعيت؛ يعنى اينكه:
1. حكومت و حاكمان بر چه اساسى مى‏توانند احكام و قواعد الزام‏آور صادر كرده و به اجرا گذارند.
2. جامعه بر چه اساسى موظف است از قواعد الزام‏آور حكومت پيروى كند.
با اين توضيح روشن مى‏شود كه مراد از «مشروعيت ولايت فقيه» اين است كه ولى فقيه «مشروعيت» خود را از كجا كسب مى‏كند؛ يعنى، چه منبعى حاكميت او را توجيه نموده و او را مجاز مى‏دارد كه در امور اجتماعى تصرف كند و لزوم اطاعت از او را موجّه مى‏سازد.
پاسخ مشهور فقهاى شيعه در برابر پرسش‏هاى فوق، اين است كه منبع مشروعيت ولايت فقيه «نصب الهى» است؛ يعنى، از ادله دينى استفاده مى‏شود كه شارع ولى فقيه را در زمان غيبت معصوم، براى رهبرى جامعه اسلامى نصب كرده و مسلمانان را به اطاعت از او فراخوانده است. ادله ولايت فقيه غالباً بر چنين چيزى دلالت دارند. (لوح فشرده پرسمان، اداره مشاوره نهاد رهبري، كد: 32/500015)