دغدغه هاي امام براي آينده انقلاب

امام در عين اينكه به آينده انقلاب اسلامي اطمينان فراواني داشتند و در وصيت نامه هم فرمودند با دلي آرام و قلبي مطمئن و ضميري اميدوار به فضل خدا به سراي باقي مي روند، دغدغه هاي بسياري نسبت به آينده داشتند و از اين رو مي بينيم به مرور كه امام به زمان ارتحال نزديك مي شوند بر تعداد پيام ها مي افزايند و در هر پيام هم انذارهاي فراواني را مطرح مي كنند. اين دو موضوع كه جلوه اي رحماني از خوف و رجا است و با مقتضاي آيه 9 سوره مباركه زمر «يحذرو الاخره و يرجوا رحمه ربه» تطابق دارد نشان مي دهد كه اطمينان امام و دل آرام و ضمير اميدوار ايشان مشروط به شرايطي است و اينجاست كه «دغدغه مندي» امام معنا و مفهوم پيدا مي كند.

شايد بتوانيم با قطعيت بگوييم، مهم ترين دغدغه امام در انقلاب از آغاز حركت تا روز رحلت، رسوخ منحرفان و انديشه هاي انحرافي در نظام جمهوري اسلامي بوده است. اگر با اين كليدواژه ها سراغ سخنراني ها، پيام ها و نامه هاي حضرت امام خميني(ره) برويم، قطعاً حجم وسيعي از عبارات را در اين مقوله به دست مي آوريم.

امام، انحراف در مسير انقلاب را از چند راه ممكن ارزيابي مي كنند؛ فريفتگي در مقابل بيگانگان، خود كم بيني و ضعف نفس، اختلاف و دو دستگي مسئولان و مردم، ترجيح منافع خواص ـ سرمايه داران و... ـ بر توده هاي مردم، ناديده گرفتن اصول و معيارهاي اسلامي، سرگرم شدن مسئولان به لذايذ دنيوي، به حاشيه رفتن صاحبان جهاد و جنگ و روي كار آمدن عافيت طلبان، رسوخ انديشه هاي وارداتي و التقاطي، ميدان داري مرفهان بي درد، به منصب رسيدن نااهلان و نامحرمان، به حاشيه رفتن روحانيت و اسلام انقلابي و ميدان داري غرب يا شرق زدگان و... امام امت چاره اين دردها را دو چيز مي دانند: «بيداري و هوشياري مسئولان كشور» و «حضور فعال توده هاي مردم در عرصه هاي مختلف كشور» بر همين اساس هم ايشان پيام هاي خود درباره اصول و ارزش ها، تهديدات و خطراتي كه متوجه اين اصول و ارزش هاست را نه فقط در مخاطبه با مسئولان، بلكه مستقيماً با مردم در ميان مي گذاشت. بر اين اساس؛ تندترين بيانيه ها، پيام ها، نامه ها و سخنراني هاي امام در محدوده مسئولان حبس نمي شد، بلكه نوعاً در همان روز به اطلاع مردم ايران مي رسيد.

حضرت امام خميني(ره) درباره انتخابات فرمودند: «انتخابات دست مردم است، رئيس جمهور، نخست وزير؛ آن كسي كه كشاورزي مي كند، ]يا[ بازاري كه در بازار كار مي كند، راجع به انتخابات يك جور هستند.» و درباره امكان تأثيرگذاري همگاني بر «انتخابات» مي فرمودند: «همه آزادند از رئيس جمهور و نخست وزير گرفته تا آن كسي كه در آخر اين كشور مشغول كشاورزي است.» در واقع از اين زاويه، هر شهروند در هر نقطه اي از كشور مي تواند در سرنوشت كشور به اندازه بالاترين مقام، موثر باشد. اين اثرگذاري و حقوقي كه به اين موضوع مي انجامد، بيانگر يك فلسفه سياسي خاص است و اين يكي از وجوه اساسي تفاوت ميان حكومت ديني از غير آن مي باشد.

از مناظر غير ديني، حكومت حقي است كه به طيف خاصي از جامعه مي رسد، به عموم مربوط نمي شود. اين طيف كوچك حكومت مي كنند و طيف هاي ديگر، حكومت مي شوند. مردم در اين حكومت حق دارند كه در تقويت آن گروه كوچك بكوشند و يا آنكه كنار بروند و تماشاچي باشند. معمولاً هم در اين ميان، اكثريت تماشاچي مي شوند ـ و از اين رو نرخ مشاركت مردم در غرب كمتر از 05 درصد است ـ و در صد خاصي هم كه براساس منافع خاص در احزاب نام نويسي كرده و يا با آنان مرتبط هستند، در انتخابات شركت مي كنند. اما آنگونه كه ما از مكتب سياسي حضرت امام خميني(ره) مي فهميم، حكومت يك وجه پررنگ شرعي داشته و منحصراً به «خداوند» تعلق دارد و يك وجه پررنگ مردمي دارد و در اين وجه، طبقات مردم همه به طور يكسان مطرح هستند. در توضيح اين مطلب بايد گفت حكومت از آن خداست و از طريق خداوند به رسول خدا، ائمه طاهرين و فقها و مومنان مي رسد. مومنان و به طور كلي مردم در اموري كه جاي شور و مشورت عمومي وجود دارد و يا دين، مشاركت يافتن مردم را لازمه تعالي و رشد آنان بداند و يا يك فيضي است كه شركت در آن سعادت دنيوي و اخروي را در پي مي آورد و يا امري است كه وانهادن آن سبب خسران زياد دنيا و آخرت مي شود، از موقعيت، تكليف و حق بلاتبعيضي برخوردار مي شوند.

در اينجا ولي فقيه به عنوان حاكم شرعي، نظام سياسي را «جمهوري» خواسته و آن را مهم ترين ركن براي تأسيس و بقاي نظامي كه براي اسلام بنا شده، مي داند. در اين جمهوري، افراد از حقوق و تكليف يكساني برخوردارند و در اين روند از منظر امام ميان رئيس جمهوري اسلامي ايران و آن كشاورزي كه در آخر كشور زندگي مي نمايد، تفاوتي وجود ندارد. امام مي فرمايند: «هيچ كس در انتخابات بر ديگري برتر نيست، همه افراد ملت يك جور هستند.»

حضرت امام خميني(ره) انتخابات را نه فقط براي اداره امور اجرايي و تقنيني كشور، يك ضرورت تخلف ناپذير و مهم مي دانستند، بلكه آن را يك عامل مهم و تعيين كننده در حفظ نظام و حتي فراتر از آن حفظ اسلام ارزيابي مي كردند. ايشان در اين باره فرمودند: «شركت در انتخابات يك وظيفه اسلامي است كه ما حفظ كنيم اين جمهوري اسلامي را». عدم شركت در انتخابات از منظر حضرت امام موجب صدمه به اسلام مي شود: «ممكن است اگر شما سستي كنيد براي همچنين امر مهمي و طوري باشد كه به نظر بيايد بي تفاوتيد به اسلام لطمه بخورد.» انتخابات در كشورهاي ديگر يك مسير براي دستيابي يك حزب يا يك گروه به «قدرت» و يا «مشاركت در قدرت» است و در نهايت برگزاري انتخابات «سنجه»اي باشد براي ميزان محبوبيت و مقبوليت يك گروه، در حالي كه در جمهوري اسلامي به دلايل مختلف اين وجه از انتخابات جنبه ثانويه دارد، انتخابات در وهله اول، سنجه اي است براي ميزان مقبوليت مردمي نظام، ارزش ها، اصول و راهبردهاي نظام سياسي و از اين روست كه عدم شركت در اين انتخابات، خلاف شرع مي باشد و فقها روي وجوب و تكليفي بودن شركت عموم مردم در انتخابات تأكيد مي كنند. در اين ميان، رهبري نظام جمهوري اسلامي با صراحت، حضور گسترده مردم در پاي صندوق هاي رأي را حضوري تأييدكننده براي نظام و آرمان هاي آن ارزيابي مي كنند و به واقع هم همين است. البته اين فقط رهبران و نظريه پردازان نظام جمهوري اسلامي نيستند كه انتخابات را سنجه مقبوليت نظام و ارزش هاي آن ارزيابي مي كنند، بلكه مخالفان نظام هم همواره انتخابات ايران را به «رفراندوم» تعبير كرده اند. دستگاه هاي اطلاعاتي و سياسي غرب هم همواره سطح مشاركت را با پايايي جمهوري اسلامي و تداوم ارزش هاي آن در عرصه هاي داخلي و خارجي مرتبط دانسته اند. براساس اين نگرش، انتخابات يك راه دقيق و ميانبر براي ارزش سنجي انقلاب اسلامي و نظام برآمده از آن است. وقتي در ايران انتخابات پرشور برگزار مي شود، دستگاه هاي اطلاعاتي و سياسي در غرب نتيجه مي گيرند كه «موضع جمهوري اسلامي در عرصه سياست خارجي سخت تر مي شود» و «رهبري ايران با استحكام بيشتر راه خود را ادامه مي دهد.»

انتخابات ايران تأثير ويژه اي روي موقعيت «اسلام» دارد. اسلامي كه از طريق انقلاب اسلامي و رهبري آن معرفي مي شود و با واژه «اسلام ناب محمدي(ص)» شناخته شده است، با انتخابات خود را به دنيا معرفي كرده است. امروز به خصوص پس از مطرح شدن بديل ها در جهان اسلام و تلاشي كه غرب و همگرايان براي منحرف كردن مسير مردم دنبال مي كنند، معرفي اسلام ناب موضوعيت بيشتري پيدا كرده و از قضا، زمينه بيشتري براي پذيرش يافته است. امروز گروهي خودستيز به نام شريعت اقدامات خشن و ضد انساني را دنبال مي كنند و در اين راه براي خود هيچ محدوده و محدوديتي قائل نيستند، حمله خمپاره اي به دانشگاه دمشق و به شهادت رساندن يك عالم برجسته سني ـ علامه «سعيد رمضان البوطي» ـ به همراه 05 نفر در يك مسجد دمشق، حمله به مردم و مساجد و مقابر شريف، اين بديل را زير سوال برده است. تا امروز غرب تلاش مي كرد جمهوري اسلامي را همطراز با طالبان و القاعده معرفي كند، امروز در سوريه، عراق و... اين «بديل تكفيري» رو در روي جمهوري اسلامي، حزب الله و جبهه مقاومت ايستاده است و ديگر نمي توان آنان را همداستان و همسنگ جمهوري اسلامي معرفي كرد. تا مدتي تلاش مي شد رويه محافظه كارانه و سازشكارانه حزب عدالت و توسعه و دولت اردوغان را به عنوان يك «الگوي اسلامي» و كارآمدتر از جمهوري اسلامي معرفي كنند. پس از تحولات اخير و حمايت آشكار تركيه از تروريسم ضد سوري و كشيده شدن دامنه تروريسم به تركيه مطلوبيت اين الگو زير سوال رفت. بر اين اساس مي توان گفت در دوره اي كه ناكارآمدي بديل ها در جهان اسلام به اثبات مي رسد، «جمهوري اسلامي» موضوعيت بيشتري مي يابد. اين جمهوري اسلامي در دنيا با انتخابات هر ساله شناخته شده است و از اين رو هر كس در انتخابات شركت مي كند در واقع بر جلوه و جلال اين جمهوري و اسلام ناب مي افزايد و اين تكليفي است كه بر دوش يكايك مومنان مي باشد و حتماً معنايي فراتر از انتخاب يك «رئيس جمهور» دارد.

حضرت امام(ره) شركت در انتخابات را يكي از راه هاي مهم «تقرب به خدا» مي دانستند، از اين رو به واجدان شرايط رأي فرمودند: «رضاي خدا را در نظر بگيريد و توجه به خدا داشته باشيد.» و در يك جمع بندي از انگيزه هاي مردم در حضور انتخاباتي بيان داشتند: «من مي دانم كه آقايان اين بار هم با كمال اخلاص وارد مي شوند و آراي خودشان را به صندوق ها مي ريزند.» انتخابات به مثابه پلي براي رسيدن به خداوند يك نگاه كاملاً بديع و در عين حال بسيار منطقي و دقيق مي باشد. در اسلام يك سلسله عبادات فرديو يك سلسله فرايض اجتماعي وجود دارد. عبادات فردي شامل مواردي مي شود كه فرد براي «حفظ خود» انجام مي دهد و فرايض اجتماعي شامل مواردي مي شود كه فرد براي حفظ اساس اسلام انجام مي دهد و شركت و يا عدم شركت در آن سرنوشت اسلام را رقم مي زند، در نتيجه درجه اهميت دومي از اولي بيشتر است، هر چند فرايض دسته دوم را آن دسته از مكلفاني انجام مي دهند كه در انجام «عبادات فردي» اهتمام داشته باشند. امام حفظ نظام جمهوري اسلامي را از انجام نماز و روزه واجب تر مي دانستند و از همين منظر هم شركت در انتخابات را راهي براي تقرب به خدا دانسته و از مكلفان خواستند هنگام حضور در پاي صندوق هاي رأي «قصد قربت» كرده و با اخلاص تمام وارد شوند و به افراد مكتبي رأي بدهند. ايشان فرمودند: «در هر صورت ما تكليف داريم؛ تكليفي كه بر همه ملت واجب است، به زن و مرد واجب است دنبال اين باشيد كه يك نفر صد درصد مكتبي اسلامي در خط اسلام را براي رياست جمهوري انتخاب كنيد.»»

بصيرت

دیدگاه ها

ارسال ديدگاه جديد

(لطفا از درج سوال در ديدگاه ها خودداري فرماييد براي طرح سوالات خود به اين آدرس مراجعه فرماييد)

  • آدرس های وب و ایمیل به صورت اتوماتیک به لینک تبدیل می شوند.
  • تگ های مجاز : <a> <em> <strong> <cite> <code> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd> <br>
  • خطوط و پاراگرافها به صورت اتوماتیک جدا سازی می شود.
  •  

 

کد امنیتی
این سوال برای آزمایش کردن شما است که آیا شما یک بیننده واقعی ( انسان ) هستید و یا یک رایانه برای ساخت اسپم .
5 + 0 =
دو عدد را جمع کنید و وارد کنید . به عنوان مثال 1+3 را باید 4 وارد کنید .