حراج اعتبار سياسي تركيه به دليل منافع غرب

يكي از استراتژيك ترين خطاهاي آنكارا كه مي تواند در آينده نه چندان دور براي اين كشور و همچنين چند كشور ديگر منطقه بحران آفرين باشد، سفر بي هنگام و عاري از خرد و عقلانيت سياسي احمد داوود اوغلو، وزيرخارجه اين كشور به منطقه كردستان عراق و گفت وگو با مقامات آن است. اين سفر در ادامه ...

حزب «اعتدال و توسعه» تركيه كه علاوه بر دولت، اكثريت قابل توجه كرسي هاي پارلمان اين كشور را نيز در اختيار دارد، طي دو سال اخير، به خصوص از زماني كه بيداري اسلامي در كشورهاي شمال آفريقا و خاورميانه شكل گرفته، دچار خطاهاي استراتژيكي شده است كه مي تواند تأثير فراواني بر آينده سياست هاي داخلي و خارجي آن در سطوح مختلف بگذارد. اين حزب كه چندي پيش از سياست به صفر رساندن تنش ها در ميان همسايگان خود صحبت مي كرد، امروز با بسياري از همسايه هاي دور و نزديك مشكل پيدا كرده و با ادامه چنين روندي با ديگر كشورهاي منطقه كه هنوز با آنها روابط نسبتاً غيرتنش زايي دارد نيز، در مسير تنش زايي قرار خواهد گرفت، اما يكي از استراتژيك ترين خطاهاي آنكارا كه مي تواند در آينده نه چندان دور براي اين كشور و همچنين چند كشور ديگر منطقه بحران آفرين باشد، سفر بي هنگام و عاري از خرد و عقلانيت سياسي احمد داوود اوغلو، وزيرخارجه اين كشور به منطقه كردستان عراق و گفت وگو با مقامات آن است. اين سفر در ادامه مخالفت هاي سياسي تركيه با نوري المالكي، نخست وزير عراق و همچنين پناه دادن به طارق الهاشمي، معاون پيشين رئيس جمهور اين كشور است كه در عمليات هاي تروريستي ضد دولت مالكي دست دارد.

حدود يك سال پيش از شروع تحولات منطقه، مقامات تركيه بر اساس همان استراتژي خيالي به صفر رساندن تنش ها به عراق سفر و اعلام كردند كه درصدد هستند تا روابط دو كشور را در حوزه ها و سطوح مختلف به خصوص در زمينه اقتصادي افزايش دهند، اما پس از مدت كوتاهي به بهانه ريشه كردن پ ك ك با جنگنده هاي خود وارد خاك عراق شده و بدون هيچ نتيجه ملموسي آن را بمباران كردند. اين سياست ابن الوقتي در قبال ايران و محور مقاومت نيز انجام شد تا نشاني باشد بر اينكه تركيه حزب اعتدال و توسعه و دولت رجب طيب اردوغان دچار يك سردرگمي و گيجي سياسي در عرصه منطقه اي شده است كه در اين بين، حتي به خودزني نيز روي آورده است. وزير امور خارجه تركيه كه تا دو سال پيش همه به احترام از او ياد مي كردند و وي را فردي عميق، استراتژيست و حتي برژينسكي تركيه مي دانستند، در سفر بدون هماهنگي با دولت مركزي عراق به منطقه كردستان اين كشور يكي از بزرگ ترين خودزني هاي سياسي منطقه اي را به ثبت رساند كه ملت و گروه ها، احزاب و دولت هاي آينده تركيه آن را نخواهند بخشيد. تركيه اگر چه در اين سفر به مالكي پيام فرستاد كه با سياست هاي منطقه اي او و همچنين تهران مخالف است، اما هيچ نفهميد كه چنين سفري مي تواند به رسميت شناختن كردستان مستقل به معناي كلان آن باشد كه بيش از هر كشوري مرزهاي تركيه را تهديد مي كند.

جداي از بحث ارمنستان، يكي از پرچالش ترين مسائل منطقه اي آنكارا به مسئله كردها بازمي گردد كه همواره در حال جنگيدن، سركوب و كشتار و همچنين زنداني كردن رهبران آنها است. تقريباً در هر ماه، تركيه يا به كردهاي منطقه حمله مي كند يا از سوي آنها مورد حمله قرار مي گيرد و هيچ گاه نمي خواهد آنها را به عنوان قومي همچون ديگر قوم هاي كشور به عنوان شهروند بپذيرد. اين در حالي است كه بيست درصد جمعيت اين كشور يعني يك - پنجم آن را كردها تشكيل مي دهند، اما تركيه همواره به آنها به عنوان مجرماني كه بايد سركوب شوند، نگاه مي كند. بنابراين سفر نابهنگام و نابخردانه داوود اوغلو به منطقه كردستان عراق چه معنايي مي تواند داشته باشد؟ آيا اين سفر با برنامه و استراتژي خاصي همراه بوده يا تنها براي رساندن پيامي به دولت عراق است كه به گونه اي خودزني براي آنكارا نيز محسوب مي شود. اين تنها خطاي استراتژيك تركيه طي چند ماه اخير نيست، بلكه سياست هاي آمريكايي اين كشور در قبال سوريه كه در آنجا هم مسئله كردها و ديگر قوميت ها را در برمي گيرد نيز وجود دارد.

تركيه از يك سو از دموكراسي سخن مي گويد و از سوي ديگر، قوميت ها را در كشور خود و حوزه اطراف آن سركوب مي كند، همچنين از يك سو از چرخش نخبگان بر مبناي تفكرات دموكراتيك دفاع مي كند و از سوي ديگر براي سرنگوني دولت در سوريه به تروريست ها سلاح هاي سبك و سنگين ارسال مي كند. هم به ظاهر از مقاومت دفاع مي كند و در برابر رژيم صهيونيستي موضع مي گيرد و هم در مقابل اصلي ترين اضلاع محور مقاومت صف آرايي كرده و حتي براي سرنگوني دولت آن به شكل آشكار و پنهان فعاليت مي كند. چنين سياست تهوع آوري براي حزب اعتدال و توسعه دو پيامد بسيار بزرگ خواهد داشت كه به راحتي قابل جبران نيست. ابتدا اينكه تركيه اعتبار سياسي خود را در بين ملت ها و دولت هاي منطقه، حتي كشورهايي كه در حال حاضر با آن دوست هستند را از دست مي دهد، زيرا اين كشورها احساس مي كنند كه سياست ابن الوقتي تركيه هر لحظه ممكن است عليه و در برابر آنها نيز قرار گيرد، بنابراين نمي توان به آن اتكا كرد. اين مسئله ضربه سختي به اعتبار تركيه در سطح كلان زده است، اما مسئله دوم، به حزب حاكم و دولت اردوغان بازمي گردد. سياست هاي بي اعتبارساز اين دولت سبب شده تا در داخل و از سوي مردم، گروه ها و احزاب مختلف از جمله ملي گراها به شدت مورد انتقاد قرار گيرند و در انتخابات آينده با چالش روبه رو شوند. مردم تركيه در چنين شرايطي فكر مي كنند كه دولت به جاي تنش زدايي به تنش زايي مفرط در منطقه روي آورده كه هزينه هاي زيادي روي دست آنها گذاشته است.

بصيرت/91/06/13

دیدگاه ها

ارسال ديدگاه جديد

(لطفا از درج سوال در ديدگاه ها خودداري فرماييد براي طرح سوالات خود به اين آدرس مراجعه فرماييد)

  • آدرس های وب و ایمیل به صورت اتوماتیک به لینک تبدیل می شوند.
  • تگ های مجاز : <a> <em> <strong> <cite> <code> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd> <br>
  • خطوط و پاراگرافها به صورت اتوماتیک جدا سازی می شود.
  •  

 

کد امنیتی
این سوال برای آزمایش کردن شما است که آیا شما یک بیننده واقعی ( انسان ) هستید و یا یک رایانه برای ساخت اسپم .
6 + 3 =
دو عدد را جمع کنید و وارد کنید . به عنوان مثال 1+3 را باید 4 وارد کنید .